Inbreng in het gemeenschappelijk vermogen

Echtgenoten kunnen eigen goederen opnemen in het gemeenschappelijk vermogen. Die keuze heet inbreng.

Een goed dat oorspronkelijk eigen is, wordt hierdoor geheel of gedeeltelijk gemeenschappelijk. Die beslissing heeft gevolgen voor eigendom, schulden en verdeling.

Wat is inbreng?

Inbreng is de keuze van een echtgenoot om een eigen goed toe te voegen aan het gemeenschappelijk vermogen.

Het kan gaan om een woning, spaargeld, beleggingen, een bouwgrond of andere goederen die tot het eigen vermogen behoren. 

Door de inbreng wordt het goed geheel of gedeeltelijk gemeenschappelijk, afhankelijk van de afspraken tussen de echtgenoten.

Waarom kiezen voor inbreng?

Echtgenoten kiezen voor inbreng om hun vermogensregeling duidelijker en evenwichtiger te maken. Een goed dat juridisch aan één echtgenoot toebehoort, kan in de praktijk een belangrijke plaats innemen binnen het huwelijk of het gezin.

Inbreng helpt ook om de regeling beter af te stemmen op de feitelijke situatie. Daarnaast kan zij latere discussies beperken bij echtscheiding, overlijden of verdeling van het vermogen.

Hoe werkt inbreng?

Inbreng werkt alleen wanneer de echtgenoten daar formeel en duidelijk voor kiezen.

Er moet vaststaan welk goed wordt ingebracht, of het volledig of gedeeltelijk gemeenschappelijk wordt en welke afspraken gelden over schulden, vergoeding en verdeling.

Voor een geldige inbreng volstaat een gewone onderlinge afspraak op papier niet. De regeling moet notarieel worden vastgelegd.       

 1.  Inbreng vóór het huwelijk

Toekomstige echtgenoten kunnen vóór het huwelijk bepalen dat een onroerend goed dat zij samen in volle eigendom aankopen, vanaf het huwelijk tot het gemeenschappelijk vermogen zal behoren. Dit wordt anticipatieve inbreng genoemd.

Deze regeling maakt het mogelijk om vooraf vast te leggen dat het betrokken goed na de huwelijkssluiting niet in onverdeeldheid blijft, maar gemeenschappelijk wordt.

 2.  Inbreng bij of tijdens het huwelijk

Inbreng kan ook plaatsvinden bij het sluiten van het huwelijk of later tijdens het huwelijk. In dat geval wordt een goed dat tot het eigen vermogen van één echtgenoot behoort, geheel of gedeeltelijk opgenomen in het gemeenschappelijk vermogen.

Die regeling moet worden opgenomen in de huwelijksovereenkomst of in een wijziging daarvan via de notaris. Een loutere onderlinge afspraak volstaat niet.

Let op!

Kiezen echtgenoten voor een stelsen van algehele gemeenschap, dan brengen zij al hun tegenwoordige en toekomstige goederen in het gemeenschappelijk vermogen, met uitzondering van die welke van persoonlijke aard zijn en van de rechten die uitsluitend aan de persoon verbonden zijn.

Schulden van de inbreng

Een ingebracht goed kan nog belast zijn met schulden. In dat geval moet duidelijk zijn wie die schulden verder draagt.

Gaat het om schulden voor de aankoop, verbetering of het behoud van het goed, dan komen die in beginsel ten laste van het gemeenschappelijk vermogen zodra het goed is ingebracht.

Een voorbeeld uit de praktijk:
Een echtgenoot brengt een eigen woning in het gemeenschappelijk vermogen in. Op die woning rust nog een hypothecaire lening
In die situatie wordt de lening in principe verder gedragen door het gemeenschappelijk vermogen, behalve wanneer de echtgenoten hierover uitdrukkelijk andere afspraken hebben gemaakt.

Terugname van de inbreng

Een ingebracht goed kan bij de verdeling in bepaalde gevallen worden teruggenomen door de echtgenoot die het heeft ingebracht, op voorwaarde dat het goed nog in natura aanwezig is.

De terugname gebeurt niet kosteloos. De waarde van het goed wordt aangerekend op het aandeel van die echtgenoot in de verdeling. Daarbij wordt uitgegaan van de waarde op het ogenblik van de verdeling. Dat is belangrijk omdat de waarde van een goed in de loop van het huwelijk kan wijzigen.

Duidelijke afspraken zijn belangrijk!

Inbreng raakt aan eigendom, schulden, vergoeding en verdeling. Onduidelijke afspraken leiden snel tot conflict.