Het omgangsrecht: recht op persoonlijk contact

Een kind bouwt vaak een sterke band op met personen uit zijn omgeving, zoals grootouders, broers, zussen of andere belangrijke personen. In bepaalde situaties kan dit contact echter plots worden beperkt of stopgezet, bijvoorbeeld na een scheiding of bij een familiaal conflict.

Om te voorkomen dat een bestaande band met het kind volledig wordt verbroken, voorziet de wet in een recht op persoonlijk contact, het omgangsrecht.

Het omgangsrecht

Het omgangsrecht is het recht van een persoon om contact te onderhouden met een minderjarig kind.

Dit contact kan verschillende vormen aannemen, zoals:

• het bezoeken van het kind;
• het ontvangen van het kind thuis;
• telefonisch contact of contact via andere communicatiemiddelen;
• afspraken of activiteiten met het kind.

Het recht heeft dus betrekking op elke vorm van persoonlijk contact tussen een kind en een persoon uit zijn omgeving.

Wie kan recht hebben op persoonlijk contact?

Volgens de wet hebben grootouders het recht om persoonlijk contact met hun kleinkind te onderhouden.

Daarnaast hebben ook broers en zussen, ongeacht hun leeftijd, het recht om persoonlijk contact met elkaar te onderhouden.

Het recht kan ook worden toegekend aan andere personen, wanneer zij aantonen dat er een bijzondere affectieve band met het kind bestaat.

Een bijzondere affectieve band

Een bijzondere affectieve band betekent dat er een sterke en duurzame emotionele relatie bestaat tussen een persoon en een kind.

Deze band kan bijvoorbeeld ontstaan wanneer een persoon:

• een belangrijke rol speelt in het dagelijkse leven van het kind;
• gedurende langere tijd zorg of begeleiding heeft gegeven;
• een nauwe persoonlijke relatie met het kind heeft opgebouwd.

Het hoeft daarbij niet noodzakelijk om een familielid te gaan. Ook andere personen die een belangrijke rol in het leven van het kind spelen, kunnen zich op dit recht beroepen.

Beslissing van de familierechtbank

Wanneer er geen overeenkomst bestaat over het persoonlijk contact, kan de zaak worden voorgelegd aan de familierechtbank.

De rechtbank onderzoekt of het persoonlijk contact in het belang van het kind is en kan een concrete regeling vastleggen.

De rechter kan het recht op persoonlijk contact alleen weigeren wanneer het contact strijdig is met het belang van het kind.

Wanneer een door de rechter vastgelegde regeling niet wordt nageleefd, kan de uitvoering van deze beslissing gerechtelijk worden afgedwongen.